yapacak bişi yok leom. büyücekler. daha geçen 2. aylık oldum, 3 ayım doldu şeker yüklemesi, 3 lü test sonucu falan derken doğurduk. doğurduk da 9 aylarını doldurmaya başladılar. yani bi hamilelik süreci kadar zaman da bebeklerimizle atlattık. 9 ayı kısmen 9 ayı bizzat 18 aydır bizimleler. hızla büyüyolar. büyüdükçe keyiflenmemiz şu günlerin tadını çıkartmak varken sürekli yakınma halindeyiz. Rabbim sıkıntı bela vermesin ki çok şükürsüzüz.
ha evet eski hayatımızı özlüyoruz, bakımlı olduğumuz, evimizin mum gibi olduğu dönemleri de. eşimizle muhabbetin dibine daldığımız akşamları da bitabii. ama bunun yanında hepimizin sağlıklı, güzel&yakışıklı, hiç bi sorunları olmayan bebekleri var ve çok şükür ki bizimler, bizimleler.
arkaya dönüp baktığımda bunların hepsine değer diyorum. değersin oğlum diyorum. bi insan büyütmeye çalışıyoruz. varsın uyumayalım ne olmuş? şunun şurasında 2 sene sonra kendi bağımsızlıklarını zaten ilan edecekler. kendi uykuları gelince gidip zaten yatacaklar. şu sıralar bize bağımlıyken, hayatları bizim elimizdeyken, bize düşen kokularını içimize çeke çeke şükretmek aslında.
ama biz yapamıyoruz. yaptığımız zamanı ise kısıtlıyor, hayatın telaşesine düşüyoruz.. insanoğlunun kendine özgü egosu, bencilliği bizi de esir alıyor zaman zaman. aslında biz artık anneyiz arada bunu unutuyoruz. ve sanırım kendi adıma bazen anneliğimi unutup oflayıp pofladığım anlar oluyor. isyan ettiğim.
nasıl Aden'in ilerde (ALLAH KORUSUN) kötü ve isyankar olması benim canımı yakarsa, rabbim'in de canını yakıyordur benim böyle olmam aralarda eminim.
şükretmek lazım bol bol şükür... hepimizin bebeklerini şimdi de ierde de kötülükten, kötü olmaktan beladan sıkıntıdan isyandan koru rabbim.