simuşum seni çok iyi anlıyorum, insan en çok eşine kızıyor, ben de aynı durumdayım, dün akşam bende de kayınvalidem görümcem falan vardı, bir de 6 yaşında oğulları, çocuk hasta öksürüp hapşurup duruyor, oğluma oyun halısı almıştım dün geldi, çocuğu yatırdık üstüne oyalansın diye ( ben de hata ama kaldırsana ne ortada bırakıyorsun ) onların çocuk da geldi dibine sokuldu oğlumun, o zamana kadar hasta olduğunu bilmiyordum, öksürünce aldım hemen bizimkini, sen hastasın diyerek, rahatsız olduğumu anladılar güya oğullarını uzak tutmaya çalıştılar gece boyu, ama anlamıyor ki, hapşuruyor ortalığa öksürüyor, aman hasta olmasın bakamam dedim ben, kayınpederim bu çocuk büyüyor artık, hasta da olacak tabi dedi, ben de hasta olursa size getiririm dedim. oğlumu odasında uyutmak için çok uğraştım ama uyumayacağı tuttu, eşim de babama ayıp oldu anneme ayıp oldu götürelim sevsinler deyip durdu. tamam onu yaklaştırmayız diyor bi de. ama dibinden ayrılmadı yine. çok korkuyorum hasta olacak diye. ama benden önce eşim dese hasta olacak yaklaşma diye olmaz, bizimkinden çok onlarınkini düşünüyor...
ben hamileyken hep eşimin nasıl bir baba olacağını düşünürdüm, ama hayal kırıklığına uğradım açıkçası, 20 yıllık arkadaşım olur kendisi ama tanıyamamışım, bu kadar bencil olduğunu bilmezdim, ben 80 gündür neredeyse hiç dışarı çıkmadım, gün içinde kendime doğru düzgün vakit ayıramıyorum zaten, eskiden yapıp da şimdi yapamadığım şeyleri özlüyorum, ama o evdeyken bile çocuk hep bende, laf çarparsam alıyor, ya da laf çarpmayım diye. şimdiki aklım olsa çocuk falan yapmazdım, her gün kavga edeceğiz neredeyse...ama çok çok çok kırgınım...
Canım ya ne düşüncesiz bir davranış, hasta çocukla ne işin var bebeğin yanında.
benim çok canımı sıkıyor bu durum dünyam ama demek yalnız değilim
